Bieżniki

Bieżniki niezbyt szybkich, dużych i ciężkich pojazdów mają przeważnie charakterystyczne urzeźbienie składające się niemal wyłącznie z rowków skośnych. Aby ograniczyć do minimum skłonność ześlizgiwania się opon z niskich przeszkód, na które najeżdża kolo pod niewielkim kątem (np. w razie nadmiernego zbliżenia samochodu do krawężnika), bark bieżnika zaopatruje się w odpowiednio ukształtowane progi oporowe Dzięki temu opona natrafiając na przeszkodę podnosi się od razu w górę i koło jezdne przetacza sie przez nią bez znoszenia bocznego. Bieżnik terenowy. Pojazd samochodowy, przeznaczony do poruszania sie wyłącznie po bezdrożach lub miękkich nawierzchniach dróg gruntowych, wyposaża się z reguły w tzw. opony terenowe. Bieżnik tego rodzaju opony wyróżnia się charakterystycznym urzeźbieniem w postaci układu dużych elementów skosnych, łączących się w zygzakowaty pierścień środkowy. Podczas toczenia się kola jezdnego elementy bieżnika opony zagłębiają się bowiem w podloże i powodują jego przemieszczanie, z jednoczesnym miejscowym zagęszczaniem. W takim przypadku o przyczepności opony do nawierzchni decyduje przede wszystkim zaczepianie elementów bieżnika o nierówności podłoża, a nie opory tarcia przeciwstawiające się ślizganiu. Maksymalną stateczność toczenia się koła jezdnego opierają się o zagęszczane przez siebie objętości podłoża. Taki właśnie sposób współpracy opon terenowych z nawierzchnią jezdni uważa się powszechnie za prawidłowy, co jest oczywiste, gdy chodzi o koła pędne. Jednak w pewnych sytuacjach, np. aby ułatwić skręcanie w bok kół kierowanych, celowe jest odkierowane. Przyczepność opony terenowej do miękkiego podłoża można wydatnie zwiększyć przez obniżenie ciśnienia powietrza w ogumieniu. Powoduje to bowiem znaczne rozszerzenie się i wydłużenie powierzchni styku opony z nawierzchnią. Specjalne opony samochodowe [hasła pokrewne: opony terenowe, opony bieżnikowane ]